เมื่อ 2-3 วันก่อน
ได้มีโอกาสดูรายการ "หลุมดำ" ครับ
แต่จำไม่ได้แหะว่าชื่อตอนอะไร?
แต่ช่วงที่ได้ดูนั้น จำได้ว่า เห็นพิธีกรกับ "ผู้หญิงคนนึง"
ซึ่งเราจะมองไม่เห็นหน้า (เพราะคุณเธอจะหันหลังตลอด)
คุยกันถึงเรื่องของคำว่า "เมียน้อย"
และทั้งคู่นอกจากเล่าเรื่องแล้วยังพากันเดินไปตามสถานที่ต่างๆ
และ "สะพานพุทธ" คือที่ๆ ทำให้น้องสาวผมต้องอุทานออกมาว่า!
............................
น้องสาว : เอ้ย! ... เรื่องราวเหมือนหนังสือที่อ้อยอ่านเลย
..."อ้อย" คือชื่อของน้องสาวผมเองครับ....
ผม : เหรอ?...เรื่องราวมันเป็นไงวะ!
น้องสาว : ก็เหมือนที่กำลังดูในทีวีเนี่ยแหละ...ลองเอาหนังสือไปอ่านดูสิ
ผม : ไหน? ไหน?...อยู่ไหนล่ะ?!
น้องสาว : นี่ไง!....อย่าทำขาดล่ะ...ของเพื่อน...ยืมมันมา
..........................
หลังจากที่ได้หนังสือเล่มนี้มาไว้ในกำมือถึง 1 วัน 1 คืนเต็มๆ
มันก็ถูกโยนเอาไว้ที่เตียงของผมนั่นแหละ...ไม่ได้สนใจอะไรมันพิเศษเหมือนตอนดูทีวี
.
.
แต่!...วันนี้ ตอนเวลา 5 ทุ่มเศษๆ
ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ผมกลิ้งตัวไปหยิบหนังสือเล่มนี้ที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาอ่าน
-- 2 ชม. ผ่านไป --
ณ. เวลา ตี 2 กับอีก 5 นาที
.
.
ปรากฏว่าผมอ่านหนังสือเล่มนี้จบภายในรวดเดียวเลย...(MY GOD... ToT ทำได้ไงวะตรู)
มันน่าเหลือเชื่อนะสำหรับตัวผม...ที่เป็นคนขี้เกียจอ่านหนังสือด้วยแล้ว
หลังจากปิดกระดาษหน้าสุดท้ายของหนังสือ...สิ่งที่ผมได้รับมาเต็มๆ ก็คือ
เรื่องราวในหนังสือมันช่างเหมือนกับชีวิตผมเมื่อ 2 ปีก่อน...... ยังไงยังงั้น
มันช่างเหมือนมากๆ จนผมอดคิดไม่ได้ว่า
"เอ้ย!!...ทำไมมันเหมือนแบบนี้วะ"
.
แต่สิ่งสำคัญที่สุด (จริงๆ) เมื่ออ่านจบก็คือ
ผมเข้าใจผู้หญิงที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาเยอะเลยครับ
อย่างน้อย..ผมก็เข้าใจซะทีว่าผู้หญิงที่ผมทำเธอเจ็บนั้น...ตกทนทุกข์
และตกอยู่ในสภาพเช่นไร...คิดอะไรตลอดในช่วงเกิดเรื่อง...
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนหรือก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าผมเข้าใจเธอแล้ว
แต่เปล่าเลย ...
จนผมได้มาอ่านหนังสือเล่มนี้ มันทำให้ผมรู้ว่า
"ผมไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้นเลย....แม้แต่นิดเดียว"
เรื่องราวของผู้หญิง 1 คนที่ฟังๆ ดูแล้วอาจเหลือเชื่อและไม่น่าจะเป็นไปได้
หลายคนมองเรื่องนี้เป็นสิ่งผิด....
แต่ก็มีหลายคนเหมือนกันก็มองเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าเสียหายอะไร
...
ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลว่าจะตัดสินมันออกมาเช่นไร
แต่สิ่งสำคัญที่สุดมันอยู่ตรงที่ "ความรัก" ครับ
"ความรัก" ของผู้หญิงคนนึง
ที่มีให้กับชายคนนึงแบบเต็มหัวใจ โดยไม่สนว่าตัวเองจะเป็นเช่นไร
หรือสังคมจะประนามเธอแบบไหน
สิ่งสำคัญคือ เธอพยายามจะถนอมคำรักนั้นไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะเธอเห็นค่าของมันเหนือสิ่งอื่นใดนั่นเอง...แม้ชีวิตของเธอก็ตาม
...กอริซัง...
ปล. ที่ว่าเหมือนชีวิตผมหน่ะ ก็ประมาณ 95% เห็นจะได้ - -"
อีก 5% ที่หายไปก็ตรงที่ผมยังไม่มีลูกนั่นแหละ...-*- (เฮ้ออออ...)
..
เพลงนี้คงจะเหมาะกับเรื่องราวนี้นะครับ..
